เบื่อเน็ตที่บ้านจริงๆ Y__Y

กะจะแปะแบนเนอร์แฮปโทมะตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แล้วไหงมันข้ามยาวมาจนอาทิตย์นี้ได้ล่ะเนี่ย..

เอาเหอะ ย้อนหลังนิดหน่อย

 

แฮปๆ จ้าโทจาง~!!

 

เมื่อวานไปมี้ต Ikushita ภาค2 ที่ D-cine สยามดิสคัพเวอรี่

แบกของเกมกับของรางวัลไปให้ทายกันเล่น แต่ปรากฎว่ารางวัลใหญ่ไม่แตกแฮะ!?

เลยต้องยกยอดไปต่อคราวหน้าที่ยังไม่ได้กำหนดว่าเมื่อไหร่

 

แต่ที่ประหลาดใจคือ งานนี้มีเค้กเซอร์ไพรส์ให้เราด้วยแฮะ! ว้าว!

ดูเบื้องหลัง DVD Cat in the red boots ตอนโทมะเป่าเค้กวันเกิด

แล้งตรงหน้าเราก็มีเค้กไอติมสีขาววางอยู่ด้วย บรรยากาศน่าอร่อยชะมัด

 

ถึงจะไม่มีมีดกับจานแบ่งก็ไม่เห็นเป็นไรนี่เนอะ ก็เล่นจ้วงกันซะพรุนแบบนั้น

และนี่ก็คือโฉมหน้าเค้กไอติม ที่ไม่สืมทราบมาว่าเป็นของเดลี่ควีนนั่นเอง

(มิน่าล่ะมันถึงอร่อยโคดขนาดนั้น...เพราะเราเป็นแฟนบลิซซาสของ DQ น่ะสิ!)

 

 

 

และนี่... คือภาพ after การ "จ้วง"

 

 

แหว่งกลางกันเลยทีเดียว เหอๆๆ

 

งานนี้ต้องขอบคุณชาว IK อย่างสูงสำหรับเค้กที่น่ารักแบบนี้นะ จากใจจริงจ้ะ ^ ^

ได้เจอพี่ดาวด้วย ซึ่งก็ผิดจากอิมเจที่คิดไว้โดยสิ้นเชิง นึกว่าจะเป็นป้าโหด ที่ไหนได้เป็นสาวสวย(โฉด?) 55

สมกับที่เกิดวันเดียวกับซูบารุจริงๆเลยนะ (เป็นพวกใจกว้าง)

 

ว่าแต่ Bi อ่ะ มาไม่ได้ไหงฝากของมาให้เราได้ล่ะเนี่ย

แถมให้มาซะเยอะเลย เกรงใจนะ (แต่เราจะกินคนเดียวให้หมดนั่นล่ะ ! 555)

ขอบคุณมากนะบิ ชอบมากเลยล่ะ

 

..ของขวัญบิ..

(เยอะจริงๆนะเนี่ย เปิดมาตกใจเลย "ถุงขนมสเปเชี่ยล")

 

วันหลังพาโทมะไปเที่ยวอีกนะบินะ

ไม่แน่อีกหน่อยเราอาจมีอัลบั้มรวมภาพ ททท. (โทมะ-ท่อง-ไทย) ของบิเต็มอัลบั้มเลยก็ได้

 

อ้อ แล้วก็ต้องขอบคุณหนูแนนสำหรับแผ่น shock ด้วยน้า เมื่อคืนเล่นเอาเราตาโหลไปเลย

คาดว่าอาทิตย์นี้คงจะตาเป็นโทมะแน่ๆ เพราะตั้งเป้าไว้ว่าจะดูทุกคืนนะ

แต่ก่อนหน้านั้น วันที่ 3.7 นี้ Hanakimi ก็ออนแอร์แล้ว

หนูแนน onegai~!! วันเสาร์จะเอาแผ่นเปล่ามาแลกนะขอรับ!

 

ดูแถลงข่าวไปก็อดไม่ได้อ่ะ Shun-kun.. คุณแบบว่า..

หลงลูกเขยชั้นก็บอกมาเหอะ

 

 

12 kisses and then forget the girl!?

What are u guys doing???

>________<

 

แต่ที่โชคดีก็คงจะเป็นบท อ.อูเมดะ ที่ตอนแรกเห็นชื่อคนแสดงแล้วตกใจ

โอ้..พี่แกจะมารับบท อ. คิระคิระ ที่ไม่สนผู้หญิงได้หรือวะเนี่ย..?

แต่พอเห็นภาพใน CM แล้วก็ออกจะเป็นปลื้มอยู่ไม่น้อย

พอแต่งตัวตามบทออกมาแล้วก็ เท่ห์เหมือนกันนะเนี่ย ^ O ^ b

 

Sensei เท่จัง~!!

 

รอดูๆ

ถ้าพูดอย่างโทมะก็คือ "กรุณาดูกันด้วยนะครับ!"

"ถ้าใครมีเดทวันนั้นก็กรุณากลับบ้านก่อน 9.00 pm ด้วยนะ"

"หรือถ้าเปลี่ยนมาเดทที่บ้านได้เลยก็ยิ่งดี"

 

^

^

*ปาดเหงื่อ*

โทมะจัง .. พูดไว้ในบล็อคแบบนี้ได้ไงนะ (พ่อคุณเป็นเอามาก)

แต่ก็นะ คนแสดงเองยังตื่นเต้น เราเลยตื่นเต้นอยากดูไปด้วยเลย

 

โอเค วันนี้พอแค่นี้ล่ะ

กลับบ้านไปดู Shock ดีกว่า ทำสถิติ (55)

 

p.s. - Thnx โบสำหรับนี่นะ น่ารักมากเลย

 

มันหนักคอเอาการอยู่ จะพยายามใส่ให้ชินนะ :)

 

 

อยู่ๆ พี่แจ๊ดกับ พี่ตู้ ก็โผล่มาถึงโต๊ะทำงานใหม่

จริงๆคือพี่ตุ้มีประชุมที่นี่ แล้วพี่แจ๊ดขอติดมาด้วย (โฮ่โฮ่!)

ป้อนเลยพาแวะมาโต๊ะเราด้วย ขอบคุณน้า~ 

 

ตอนนี้ก็เลยเหลือแต่พี่ผึ้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้ากันมานาน

หวังว่า next gathering พวกเราจะได้เจอกันซะทีน้อ

วันนี้งานยุ่งมากเลย ต้องพอแต่นี้ก่อน

 

ไว้วันพุธเย็นเจอกันนะคะพี่ๆ!

 

HAPPY Happy Happy!!

This entry is dedicated to Ikuta Toma-kun 's 10 yrs works on dorama & butai :D

 

 

I forgot to add pix from Edgar's murderer room! Ah..anyway, these are not all Toma's works.

As he turns 22 yrs old, I wish him to have more challenge things to do in the coming year!!

 

What is UP? : Add 2 new Photo Albums !!

 

ดู Akihabara @ Deep จบไปเมื่อ 2 วันก่อน ตอนจบนี่รู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมส์ RPG ยังไงยังงั้น (55+) เลย cap ประมวลภาพที่ชอบใส่ album ซะ

แล้วก็ add อัลบั้ม ToRyo Random Pix เข้าไปด้วย เป็น Cap จากหนัง ละคร รายการเก่าๆ ของโทมะจังกับน้องเรียวปนกัน

 

จริงๆแล้ว add ไว้ถึง 55 ภาพ แต่พอจัดระเบียบอัลบั้มแล้วย้านรูปบางส่วนไปใส่อัลบั้มใหม่ แล้ว Click Save ปรากฏว่าภาพมันหายไปเลย เลยเหลืออยู่แค่ 44 ภาพอย่าง

ที่เห็น เราว่าเราต้องมีปัญหากับระบบ ActiveX ของ Windoe Live นี่แน่ๆเลยว่ะ  --   --'  นอกจากจะ Download ที่ทำงานไม่ได้แล้ว ถ้าใช้เน็ตที่บ้านก็อืดแสนอืดอีกต่างหาก

เมื่อคืนนั่งรอเกือบหลับกว่าจะโหลดครบ 55 รูป (ที่เหลือแค่ 44 รูปในพริบตา) อนาจจริง..

 

Time Slip ตอนที่ 6.3 คลอดออกมาแล้ว  ในที่สุดเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องยาว 7 ตอนจบจนได้ ทั้งที่เราวางโครงเรื่องไว้แค่ 3 ตอนเท่านั้น มันยืดมาได้ไงเนื่ย?

 

อยากจัดการฟิกที่ค้างไว้เป็นปีให้มันจบไปทีละเรื่อง แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้มีเวลาเยอะอย่างเมื่อก่อน แถมเราเป็นพวกแต่งฟิกหลังเลิกงานไม่ได้ด้วย มันจะเกิดอาการเนือยปนง่วงขึ้นมาทันที สมัยก่อนที่หยุดเสาร์-อาทิตย์ ก็จะเอาเวลาวันอาทิตย์ไว้เขียนฟิกแบบสบายๆ แต่เดี๋ยวนี้คอมพ์แฮงก์บ่อยจนไอยากใช้งานมันเท่าไหร่แล้ว สงสัยเราจะมีข้อมูลอยู่ในเครื่องเยอะเกินไป (รู้แต่ก็ไม่ไรท์ออกสักที) ก็นะ มันก็สมควรที่จะแฮงก์อยู่ล่ะ

 

เป้าหมายต่อไปคือดู My Boss My Hero..

 

แต่ต้องทิ้งช่วง พักคอมพ์นิดนึง  (อีกอย่างคือ ยังอารมณ์ค้างกับ @ Deep อยู่)

 

เดือน 10 โทมะมีสัมภาษณ์ลงหนังสือหลายเล่มแฮะ นอกจากที่ลงประจำใน WU, Duet, Potato แล้ว ช่วงที่มีบูไตอยู่นี้ก็เลยไปโผล่ใน Look at Star กับ TopStage ด้วย

แต่นั่นกเป็นเรื่องปกติ ที่น่าตื่นเต้นคือคราวนี้มีสกู้ปใน Theatre Guide ซึ่งปกติมันไม่ค่อยลงไอดอลเท่าไร แล้วก็ยังมีหนังสือแปลกๆ อย่าง Maple ที่เป็นแม็กกาซีนผู้หญิงทำงานอีก

 

 

 

 

อยากดู Red Boots จัง  >___< !!!!!

เข้าไปในเว็บโรงละครมา เห็นโทมะเขียนในไดอารี่ว่าเวทีคราวนี้อยู่ใกล้คนดูมาก แล้วก็มีฉากที่ต้องเดินเข้าไปในทางเดินระหว่างที่นั่งคนดูด้วย

และนี่คือภาพโรงละครทั้งที่โตเกียวและโอซาก้าที่ก้อปมาจาก official Web

 

 

YamaP + Atsuhiro + Hina + Toma + Takky + Matsujun + Koichi

 

 

 

Toma-kun in yellow T-shirt reminds me of a pineapple! 

 

 

 

 

 

Ugiha in Azumi on Stage

 

 

 

 

เมื่อวานซืนเพิ่งได้ไปกินข้าวกับเพื่อนที่จุฬา หลังจากที่ผลัดผ่อนกันมาหลายยก ในที่สุดก็ตกลงไปกินพิซซ่ากันที่ Paragon ร้านนั่งสบายชะมัดเลย เบาะมันน่านอนนนนมากกกกก ถ้าไม่ติดว่าต้องกลับบ้านเพราะห้างจะปิดแล้วคงจะนอนอยู่ที่ร้านนั้นเลยนะ

 

วันนี้ไปเจออะไรสักอย่างที่ดูน่าจะเป็นโปสเตอร์ไม่ก็แพมเฟลตของ Cat in the red boots ดูน่ารักดี บู้ทแดงเหมือนรองเท้ากันฝนของเด็กอนุบาลเลย (ตัวละครนั่งอยู่ข้างบน โทมะ กับ มาริกะจัง อยู่ทางด้านซ้ายมั้งนะ รูปมันเล็ก)

 

  

 

 

อยากแปะคนสวยเสียหน่อย นางเอกของเรื่องนี้ Matsumoto Marika จัง อายุเท่าโทมะเลย แก่กว่าเดือนนึง มีลักยิ้มด้วย น่ารักจังเนอะ

 

 

 

 เธอคนนี้ทั้งเล่นละครแล้วก็มีอัลบั้มภาพแบบ sexy ของตัวเองด้วย ในความคิดเรา ตอนวัยรุ่นเธอจะหน้าจืดๆหน่อย แต่โตขึ้นแล้วสวยเป็นผู้ใหญ่ดีน่ะ ส่วนผลงานแสดงนั้นไม่สามารถคอมเม้นต์ได้ เพราะยังไม่เคยดูละครหรือ cm ที่เธอเล่นสักเรื่องเลยน่ะสิ  ก็หวังว่า red boots จะทำ dvd ล่ะนะ จะได้ดูสักที ^ ^'

 

แปะ personal profile สักหน่อย

 

趣味：日舞、タップ。 イトーカンパニー所属。

■出演ドラマ NHK教育「六番目の小夜子」でドラマデビュー。 NHK総合「葵・徳川三代」千姫役、

CX系「火消し屋小町」南美里役、CX「秘密倶楽部ｏ-ｄａｉｂａ.ｃｏ ...etc.

 

 

 ส่วนผลงานแสดง บทวิจารณ์ เนื้อเรื่องย่อ ฯลฯ ของ Cat in the red boots หาได้จาก official infomation site ข้างล่างได้เลยจ้ะ!

 

http://www.ktv.co.jp/event/cat/  (ลิ้งค์ของ KTV)

http://www.dipps.co.jp/stage/crb/index.html  (Official site ของ Nexus)

ส่วนอันนี้เป็น official web ของมัตสึมาริ >>  http://www.itoh-c.com/matsumoto/news/

 

 

 

 

I just got this logo of Toma 's new play [Cat in the Red Boots] from an auction web.

 

 

 

I heard that Toma will play the leading role so I always imagine Toma-kun performs in Red Boots.. or at least someone plays the Cat role for him!?

 

But when I saw this pix....O__o'''''

 

I'm back!

 

ไปทำงานที่อังกฤษมาตั้งแต่วันที่ 15-20 มิ.ย.49 ฟังดูไฮโซเนอะ แต่จริงๆก็คือไปจัดการแข่งขันขี่ม้าโปโล รายการจักกราวาตี้ คัพ ที่ริชมอนด์ โดยไปในฐานะของ staff สมาคมขี่ม้าโปโลแห่งประเทศไทย  งานนี้เจ้าชายวิลเลี่ยมแห่งราชวงศ์อังกฤษก็มาร่วมแข่งกับทีมไทยด้วย ถ้าใครที่ติดตามข่าวกีฬาก็คงจะเห็นภาพกันไปบ้างแล้วล่ะนะ

 

ไปครั้งนี้เราได้อะไรเยอะมาก แต่ที่จะมาเขียนที่นี่ไม่ใช่ดีเทลเรื่องพวกนั้นหรอก เพราะแม้แต่ตอนนี้เราก็ยังเป็นพวก blog phobia อยู่เล็กน้อย และที่ entry วันนี้เขียนชื่อเฉพาะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขัน หรือชื่อคนเป็นภาษาไทยทั้งหมด (ทั้งๆที่เขียนภาษาอังกฤษน่าจะง่ายและถูกต้องมากกว่า) ก็เพราะเหตุนี้ด้วยเหมือนกัน รอบๆตัวเรามันยิ่งมี tracker เยอะเสียด้วย ต้องรอไปก่อนถึงจะเขียนแบบตามใจฉันได้..

 

เอาล่ะ เข้าเรื่องส่วนตัว

ช่วงที่ก่อนที่จะไปอังกฤษเล็กน้อยเป้นช่วงที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครบรอบ 60 ปัของการครองราช นับเป็นพระมหากษัตรืย์ที่ครองราชยาวนานที่สุดในโลก เมื่อวันที่ 9 มิ.ย. ที่ผ่านมาพวกเราชาวไทยทั้งประเทศก็พร้อมใจกันใส่เสื้อสีเหลืองกันหมด วันนั้นเราขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงาน MRT ก็มีแต่สีเหลือง ใน BTS ก็เหลือง บนรถเมล์ก็เหลือง ขนาดไปกินข้าวที่ MBK ยังเหลืองกันหมดทั้ง food hall  นักท่องเที่ยวเดินเข้ามากินข้าวถึงกับตกใจ (มีการควักกล้องวีดีโอออกมายืนหมุนถ่ายรอบตัว) โอ้.. อะไรจะเหลืองกันได้ขนาดนี้!? ประทับใจนะนั่น 55 แล้วยิ่งพอทีวีถ่ายทอดภาพคนที่ไปรอรับเสด็จ ก็ได้เห็นลานหน้าพระบรมรูปทรงม้าเป็นสีเหลืองไปหมดเลย ทั้งตื่นเต้นแล้วก็ตื้นตันด้วย น้ำตาจะไหล หลังจากนั้นได้คุยกับเพื่อนๆก็ได้รู้ว่าคนอื่นก็รู้สึกแบบเดียวกันนะ

 

แล้วพอช่วงที่เราไปอังกฤษ ปรากฎว่าเป็นช่วงที่เป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่ 2 พอดี (วันที่ 18 มิ.ย.) ที่นั่นเขาก็มีงานฉลองเหมือนกัน แต่เป็นฉลองภายใน รู้สึกก่อนหน้าที่เราไปจะมีวันหยุดยาวหมดไปแล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าการฉลองของที่นี่เขาเป็นยังไง ที่รู้ก็คือมีการทำถนน และช่องทางเดินรถใหม่เต็มเลย Underground มีปัญหาหนักเพราะมีการปรับปรุงรถไฟใต้ดินหลายสาย District Line ไม่ทำงาน Central Line ช่วง West bound ใช้ไม่ได้ ต้องไปพึ่ง Piccadilly Line แทน ทีนี้พอจะไปบ้านลุงก้อยที่อยู่ Richmond เลยมึนไปเลย กลายเป็นทริ้ปที่ขึ้น taxi กับรถเมล์บ่อยที่สุดในชีวิตตั้งแต่เคยไปอังกฤษมา  =  ='  ขากลับสายตาดันไปเห็นป้ายที่ติดไว้ในใต้ดินว่า underground จะปรับปรุงบันไดเลื่อน เอิ่ม... แปลว่าต้องปิดบันไดเลื่อนชั่วคราวใช่ไหม..?  

 

บันไดทางขึ้นสูงเท่าตึกสองชั้นที่ Westminster เนี่ยอ่ะนะ...

 

*ซีด* 

 

 โชคดีจังที่เรากลับมาไทยก่อน ^ ^'

 

  

แปะรูปเสียเล็กน้อย เป็นที่ระลึก นานๆทีจะได้ถ่ายคู่กับสถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้

 

 

เมื่อลง entry ต่อไปคงเริ่มเข้าสุ่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเราแล้วล่ะนะ

See ya next ...

 

เห็นกระทู้ในบอร์ดโทมะพีว่าโทมะจะมีละครเวทีอีกแล้ว เลยไป search หาข้อมูลมา ก็ได้มาคร่าวๆ ดังนี้

 

พาดหัวข่าวจาก Sponichi Anex วันที่ 24 May 2006

 

ประมาณว่ากว่านักแสดงคนหนึ่งจะได้รับบทนำในละครเวทีนั้นเป็นเรื่องยากแสนยาก (ยกเว้นว่านักแสดงคนนั้นจะได้รับการดันเป็นพิเศษ หรือ เป็นละครเรื่องที่ตั้งใจ "สร้าง" ให้เขาเล่นโดยเฉพาะ) ซึ่งนักแสดงละครเวทีเลือดใหม่ที่กำลังเป็นที่จับตามองก็เช่น คุณ Ichikawa Somegorou (33), Sato atsuhiro (32), Morita Go (27) และคุณ Uchino Sayo (37)

 

เนื้อข่าวว่า ละครเวทีเรื่อง Cat in the Red Boots (แมวเหมียวใส่รองเท้าบู้ตนั่นเอง) ซึ่งเป็นละครเวทีที่กำกับโดยผู้สร้างละครชื่อดัง ได้ทำการเลือกเฟ้นนักแสดง และผู้ที่ได้รับการคัดเลือกให้รับบทนำก็คือ Ikuta Toma (21) ซึ่งนับได้ว่าเล่นละครเวทีมาเป็นปีที่ 10 แล้ว จากที่ได้เดบิวท์กับละครเวทีเรื่องแรก "Stand by Me" ในเดือน ก.ค. ปี  1997

 

 (Ref link : http://www.sponichi.co.jp/entertainment/news/2006/05/24/04.html)

 

 

งึมมม....เห็นข่าวแล้วน้ำตาจะไหล ทั้งดีใจแทนโทมะทั้งแอบเศร้าที่ท่าทางเราจะไม่มีโอกาสได้ดูแน่ๆ (55)

แต่ดีใจสุดๆล่ะที่โทมะมีงานเข้ามาอีกแล้ว และเป็นละครเวทีเสียด้วยซึ่งเราว่าเป็นอะไรที่เหมาะกับโทมะมากเลย เพราะเขา energitic ดี เวลาดูการแสดงของโทมะจะรู้สึกว่าเขาทุ่มเท ทั้งสีหน้า ท่าทาง มันจะสุดๆกว่าชาวบ้าน (จนบางทีถึงขั้นโอเวอร์แอ๊ค แต่นั่นเราก็ว่าเป็นเรื่องที่ดี) สรุปว่าดีใจสุดๆล่ะที่โทมะมีงานทำ :)

 

โทมะคุงหากินทางนี้ไปเลยท่าจะรุ่งนะ !

 

 

ไปอ่านหัวข้อข่าวเก่าๆมาด้วย รู้สึกว่าฉาก Kiss Scene ใน Azumi Return นี่จะเป็นที่กล่าวขวัญกันเหลือเกิน  ^ ^

ลงหลาย source มาก ทั้งแบบตั้งใจโปรโมตละครและแบบ gossip ซึ่งงานนี้ทั้งโทมะ กับ Meisa จังก็มีให้สัมภาษณ์ด้วย บอกว่า "ตอนซ้อม จูบ 10 หนก็ขอโทษกัน 10 หนน่ะครับ" 555 น่ารักจัง >< 

 

(ตาม link ไปอ่านเอานะจ๊ะ)

 

 

เรารู้มาว่าละครเวทีเขาจะมีวิธีจูบที่ใช้กัน คือจูบจริงๆไปที่ข้างๆปาก ซึ่งพอมองไกลๆแล้วจะดู "เนียนโคด" อ่ะค่ะ

ที่รู้มาก็มาจากที่ดูเองเพ่งเอง สังเกตเองทั้งจากวีดีโอและภาพในหนังสือ แต่ก็นับถือคนแสดงอยู่ดี นับได้ว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่งก็ว่าได้นะ

 

 

**********

 

 

เอาล่ะ ทีนี้เป็นเรื่อง น้อง Ryo บ้าง

ตอนนี้น้องเรียวกำลังมีละครเรื่อง Attention Please เล่นกับ Ueto Aya จัง ที่ตอนนี้มีข่าวมาว่า ITV จะเอามาออกอากาศ โห~~ เร็วจริงๆแฮะ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็จะได้ฟังเสียงพากษ์น้องเรียวเป็นภาษาไทยแล้วสิ! ...จะดีเหรอ? (55)

 

และนี่คือ schedule งานน้องเรียวในเดือน 6 นี้ จาก Johnny's web

 

 

 

 

แล้วก็จะมี single ของ Kanjani 8 ออกวันที่ 7เดือน 6 ด้วย

 

SINGLE

 

● 関ジャニ∞

「∞サカおばちゃん岩石/大阪ロマネスク(シングル・バージョン)ポンド

（(株)テイチクエンタテインメント / \1,000 税込）6月7日(水）発売

※初回限定盤・通常盤共通価格

【特典】

☆ 初回限定盤

  今回のステージミニのポスターをツアーしてください。「おたのしみA券」

「コンサートツアー2006」DVD発売時に「おたのしみB券」封入!

☆ 通常盤・初回プレス特典

  今回のツアーステージ・8Pブックレット

 

เงินหมดกันอีกแล้วครับทั่น เหอะๆ

ต้องแลกกันระหว่างอยากให้ลูกๆหลานๆมีงานเยอะๆ กับเงินที่ต้องเสียไปกับผลิตภัณฑ์ที่พวกเขาไปปรากฎอยู่นี่ แหม..

ดูเหมือนจะตัดสินใจยาก แต่จริงๆแล้ว มันคือ "ตัด (สิน) ใจ" ยากต่างหากล่ะ   ~ ( T ^  T)

 

ยังไงก็ดีใจกับโทจัง - เรียวจังด้วยกับงานชิ้นใหม่นะจ๊ะ :)

 

 

 

 

 

 

 

 

เหมือนตอนนี้เราจะอ่านหนังสือเร็วขึ้นนิดหน่อย จากเดิมที่อ่านหนังสือได้ช้ามาก

 

ล่าสุด เมื่อเช้านี้อ่านหนังสือในรถไฟฟ้า จากบ้านไปถึงที่ทำงาน พอได้ยินชื่อป้ายสถานีที่จะลง ก็ปรากฎว่าอ่านได้ถึงหน้า 61

ตกใจเลยนะนั่น !  ไม่นึกว่าช่วงเวลาสั้นๆ เราจะสปีดอ่านได้ขนาดนั้น แต่พอพิจารณาดูขนาดของหนังสือที่ไม่ใหญ่ไปกว่าฝ่ามือเท่าไหร่ ประกอบกับเนื้อเรื่องที่ไม่ซีเรียส และจำนวนบรรทัดต่อหน้าที่มีไม่มาก ก็เลย อ้อ อาจเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง

 

หนังสือเล่มที่ว่านี้ชื่อ Love at First Read ของ ปราย พันแสง เนื้อเรื่องเป็นลักษณะการเขียนเมล์โต้ตอบกันระหว่างพระเอกกับนางเอก พูดง่ายๆคือ เหมือนเรากำลังอ่านจดหมายที่คนเค้าจีบกันไปจีบกันมาอยู่นั่นเอง (มันเป็นการส่งเสริมให้สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านทางอ้อมหรือเปล่า?) แต่ก็นั่นแหล่ะมั้ง จุดขายที่ทำให้คนอยากอ่านว่าสองคนนี้เขาจะลงเอยกันยังไง อย่างกับหนังสือ How to หาแฟน กลายๆ เพราะอ่านไปจะรู้สึกว่า โอ...คุณผู้ชายนี่ช่างตื้อได้น่าหยิกมาก ส่วนคุณผู้หญิงก็แอบอ่อยได้มีสไตล์ใช่ย่อย (ฮะฮะ)

 

ตอนนี้ยังอ่านไม่จบ ก็เลยยังสรุปไม่ได้ว่ารวมๆแล้วเป็นยังไง แต่ ณ ตอนนี้ที่เริ่มอ่านเป็นครั้งแรกแล้วอ่านไปถึง 61 หน้า ก็เรียกว่า "ตกหลุมรักเมื่อแรกอ่าน" ไปเต็มๆแล้วล่ะมั้งนะ   ^  ^

 

 

 

กลับมาแล้ว.

 

มาถึงบ้านก็เป็นวันสงกรานต์พอดีเลย พ่อตุ๊ กับ มะฝุดไปรับที่สนามบินเพราะพ่อบินไปจีนแล้วตั้งแต่เมื่อวันที่ 12 เม.ย. ส่วนแม่ก็ยังอาการไม่ค่อยดีนัก

 

ไปญี่ปุ่นครั้งนี้ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง เหมือนอะไรๆมันจะรีบๆรวบๆไม่หมดเลยแฮะ ทั้งๆที่เก็บเงินรอมาตั้งแต่ปีก่อนแท้ๆ ก็ไม่ใช่ว่าผิดหวังหรอกนะ แต่รู้สึกไม่เต็มอิ่มมากกว่าล่ะมั้ง

 

อย่างไรก็ตาม ก่อนอื่นต้องเท้าความก่อนว่า ที่ไปครั้งนี้ได้ก็เพราะลูกสาว ถ้าบัวไม่ชวนให้ไปก็คงไม่รู้หรอกว่าจะมีโอกาสได้ไปด้วย ที่จริงอยากไปกับบัว คงจะสนุกที่สุด แต่บัวติดเรียนซัมเมอร์ เลยกลายเป็นว่าเราไปแทนซะงั้น..

 

ก็อย่างว่า ที่รู้สึกว่าอะไรกับรีบๆไปหมด ก็เพราะแม้แต่วันสุดท้ายที่จะต้องไปแอร์พอร์ตขึ้นเครื่องเราก็ยังทำงานอยู่เลยน่ะสิ ช่วงอาทิตย์ก่อนหน้านั้นก็ทำงานนอกสถานที่ตลอด ได้จัดกระเป๋าแบบวันละนิดละหน่อย มั่วซั่วมากเพราะไม่รู้สภาพอากาศที่ญี่ปุ่นว่าจะเป็นยังไง ผลคือยัดเสื้อหนาวใส่กระเป๋าไปพอสมควร ชั่งได้ประมาณ 14 กิโลได้ หนักน่าดูชม (แข่งกันหนักกับน้องฟอย แต่โดนน้องฟอยเฉือนไป 1 โล ด้วยน้ำหนัก 15 โลนิดๆ เหอะๆ) วันก่อนไปเราก็ไปนอกเป็นเพื่อนแม่ที่โรงพยาบาลเพราะแม่เป็นไข้เลือดออก ยังมึนกับตัวเองอยู่ว่านี่เราเป็นลูกอกตัญญูหรือเปล่าที่ไปญี่ปุ่นเนี่ย แปะมือให้คุณยายกับพ่อเฝ้าต่อเฉยเลย.. Y__Y

 

 

7.4.06

 

นัดเจอกับคณะเดินทางของโรงเรียน Mainichi ที่ Terminal2 Counter10 ตอน 2 ทุ่มโดยประมาณ เดินทางโดยสายการบินสิงคโปร์ เที่ยวบิน SQ 996 พ่อเป็นคนไปส่ง ไปถึงก็เจอกับครอบครัวของคนอื่นๆที่ไปด้วยกันมาส่งลูกหลานของเขาด้วย เจอบ้านน้องส์ทั้งบ้านเลย คุณศศิยังน่ารักเหมือนเดิม จำเราได้ด้วย (จะเปิดแฟนคลับเมื่อไหร่ก็บอกนะคะ) แล้วก็หลานตี๋น้อย ที่พยายามจะมุดตัวเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเราให้ได้  จากนั้นก็เจอพี่รัน(รันทาโร่) กับพี่ตุ๊ก ครบทีมแล้วก็ได้เวลาบ๊ายบายกับพ่อแล้วก็เข้าไปข้างใน

 

เวลาที่เครื่องจะออกตามกำหนดการคือ 5 ทุ่มครึ่ง แต่มีประกาศว่าสภาพอากาศไม่ดี เลยดีเลย์ไป 1 ชั่วโมง ต้องเปลี่ยนเกท แล้วก็ไปรับแซนด์วิชมานั่งกินรองท้อง หลังจากนั้นอีกไม่นานก็ได้ขึ้นเครื่อง เป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่าแล้ว ง่วงก็ง่วง แต่เหมือนเขาไม่อยากให้เรานอนเพราะมีหนังน่าดูบนเครื่องมาหลอกล่อ เยอะจนเลือกไม่ถูก (เป็น VDO ส่วนตัวไม่ปนกับใคร) สุดท้ายเลยเลือก Memoirs of a Geisha เพราะเป็นเรื่องที่ยังไม่ได้ดูและคิดว่าคงไม่ซื้อแผ่นมาดูแน่ๆ แต่ปรากฏว่ากว่าเราจะเปิดเจอเรื่องนี้มันก็ผ่านมาค่อนเรื่องแล้ว เลยดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ หันไปดูข้างๆว่ามีอะไรน่าดูกว่านี้ไหม ปรากฎว่าจอข้างๆเป็นเกมส์ Super Mario อืม.. น่าสนุกกว่าเยอะเลย แต่ไม่เอาล่ะ ทนดูต่อไปให้จบทั้งเรื่องดีกว่า

 

เช้าวันใหม่ เรายังอยู่บนเครื่อง และ ยังไม่ได้นอน!

อาหารเช้ามาเสิร์ฟโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว พอกินเสร็จกัปตันก็เปิดสัญญาณให้เข็มขัดแล้วนำเครื่องลงแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกเช่นกัน อยากไปเข้าห้องน้ำ (6 ชม. ไม่ได้เข้าเลย) แต่เขาไม่ให้เข้าแล้ว เออ..ไปเข้าข้างล่างก็ได้

 

ตอนใกล้จะลงได้คุยกับคุณลุงที่นั่งติดหน้าต่างเป็นครั้งแรก ได้รู้มาว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่นที่ทำงานอยู่ในไทย และนี่กำลังจะกลับไปเยี่ยมบ้านในช่วงที่หยุดสงกรานต์ เราก็เลยถามเขาถึงเรื่องการจองตั๋วละครไปด้วย เพราะที่มานี่เป้าหมายหนึ่งเดียวคือไปดู AZUMI~Return~ แต่เรายังไม่รู้เลยว่าต้องจองตั๋วอะไรยังไง มีแค่ข้อมูลที่ปริ๊นท์มาจากเน็ทเท่านั้นเอง คุณลุงก็ใจดี ช่วยบอกให้ด้วยว่าโรงละครนี้ตั้งอยู่สถานีไหน เขาบอกว่าให้โทรไปจองตั๋วก่อนแล้วค่อยไปรับตั๋วที่โรงละคร อ้อ อย่างนี้นี่เอง ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

 

...ต่อไปก็คือต้องหาคนโทรให้แล้วล่ะ เพราะเราพูดญี่ปุ่นเป็นซะที่ไหนล่ะ -   -‘’

 

 

8.4.06

 

ถึงญี่ปุ่นแล้ว นั่งแอร์พอร์ตบัสจากนาริตะ (จ.จิบะ) เข้ามาโตเกียว มายืนรอพบพี่เกิร์ลที่สถานีชินจูกุประมาณ ครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมง ตอนนั้นมีฝนโปรยด้วย หลายคนเลยไปหาซื้อร่มน่ารักๆมาใช้กันตั้งแต่วันแรก พี่เกิร์ลมาพร้อมกับโทโมมิซัง แล้วก็พานั่งแท็กซี่ไปที่พัก ที่ National Olympic Memorial Center (ถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะ) ใกล้กับ Yoyogi park

 

เราพักห้อง 627 อยู่เกือบสุดทางเดินของชั้น 6  ตรงข้ามห้องเป็นน้องส์กับน้องฟอย ส่วนคนอื่นอยู่ชั้น 8 ห้องพักทีนี่สะอาดสะอ้าน เล็กน่ารักดี สำหรับนอนคนเดียว มีห้องน้ำในตัว ทีวี ตู้เย็น(ที่ไม่เย็นเท่าไหร่) แล้วก็กาต้มน้ำให้ เราว่าอยู่สบายดี ไม่น่ากลัว มองออกไปนอกหน้าต่างจะเห็นลานตรงกลางของแคมปัสพอดี และเพราะเป็นช่วงฤดูใบไม่ผลิต้นซากุระที่นี่ก็เลยออกดอกด้วย ไม่ต้องไปดูที่อื่นเลยก็ได้นะเนี่ย

 

ตกเย็นไปชิบุย่า พี่ๆให้เวลาเดินช้อปปิ้งจนถึงสองทุ่ม จิ๊บ เอม น้องปุ๋ย น้องปอยไปเดินดูพวกเสื้อผ้า เรา น้องส์ น้องฟอยแยกไปดูตามซอยเล็กๆที่ขายของแปลกๆ ได้ร้องเท้าหนีน้ำมาคู่นึง พื้นหนาเหมาะกับความสูง(น้อย)ของเรามาก ได้ใจเลย 55

 

Note – โทโมมิซังช่วยโทรไปจองตั๋ว Azumi ให้ บอกว่าให้ไปจ่ายที่โรงละครโดยเอา reservation number ไปบอกเจ้าหน้าที่ก็พอ รับตั๋วก่อนเวลาเล่นจริงครึ่งชม.

 

 

9.4.06

 

วันนี้ไป NHK สนุกมากแต่มีเคือง!

 

ที่ NHK มีอะไรน่าสนใจเยอะเลย เขาอนุญาตให้คนที่เข้าไปเยี่ยมชมได้ลองพากย์เสียงละคร ลองเป็นผู้ประกาศข่าว เข้าไปเดินดูฉากจำลองในละคร ฯลฯ ได้ด้วย  ต้องเสียค่าธรรมเนียมในการเข้าแต่ก็คุ้มมากที่ได้มาดู (งานนี้ขอบคุณพี่เกิร์ลมากนะคะ)

 

ส่วนที่มีเคืองก็เพราะตอนเย็นเราไปซื้อกล้องถ่ายรูปที่ Sakuraya ในชิบุย่า  พนักงานร้านเขาเอาเมมโมรี่การ์ดเราไปลองถ่าย แล้วตอนจะลบดันกด Delete All น่ะสิ  รูปที่เราถ่ายมาตั้งแต่แรกก่อนมาไทย ตั้งแต่ถ่ายแม่ที่โรงพยาบาล จนถึงรูป NHK เมื่อเช้า หายเกลี้ยง!! อยากร้องไห้ว่ะ แต่ไม่ทำ ที่ทำคือยืนกดดันพนักงานคนนั้นโดยไม่โวยวายอะไรทั้งสิ้น เขาบอกว่าสามารถส่งเมมการ์ดไปเข้าศูนย์เพื่อกู้คืนแล้วส่งตามไปให้ที่ไทยได้ ใช้เวลาประมาณ 1 สัปดาห์ ขอบใจนะ แต่ไม่เอา  สุดท้ายเราเลยได้ memory card ไฮสปีด 512 MB ของพานาโซนิก (ราคาประมาณ 5 พันกว่าเยน) เพิ่มมาอีกหนึ่งอันจากที่มันแถมอยู่ในชุดอยู่แล้ว 1 อันเป็นสองอัน บวกบัตรสมาชิกร้าน ที่มีแต้มสะสมสามารถเอาไปแลกซื้อของในร้านได้ฟรีอีก 5 พันกว่าเยน มาเป็นค่าชดใช้ ...คุ้มไหมนี่?

 

Note: ช่วงบ่ายไป Harajuku ด้วย  เห็นอะไรก็พาลนึกถึงบัวตลอดเลย คิดว่าถ้าบัวมาด้วยคงจะหมดตัวตั้งแต่วันที่สองนี่แหล่ะนะ  แล้วก็ไปช้อปจูเนียร์  ตกลงว่าได้เห็นช้อปจูเนียร์แล้ว ลึกลับเหลือเกิน มิน่าเราถึงไม่เคยเห็น  แต่ช้อปเห่ยจริงๆ ขอบ่นหน่อยได้ไหม เราว่าเขาไม่ให้ความสำคัญกับเด็กๆในค่ายน่ะ เพราะของในช้อปมันมีน้อยมากและไม่ค่อยอัพเดทเลย ช้อปปาปาข้างนอกยังมีอะไรเยอะกว่าอีก รูปโทมะในจูเนียร์ช้อปยังเป็นสมัยหัวส้มที่ถ่ายเมคังปีก่อนอยู่เลย รูปคันจานี่ นอกจากเซ็ท Magical Summer แล้วไม่มี พัดมีแค่ซูบารุกับโยโก โปสเตอร์มีแค่ฮินะ เฮ่ย! นี่มันคงไม่ใช่คันจานี่ตีตลาดคันโตจนของหมดหรอก เราว่ามันไม่อัพเดทของเลยมากกว่าน่ะ เราไปดูตรงTxT ว่าจะหาอะไรได้บ้าง ไม่มีเลย มันมีของอยู่แค่ 2-3 อย่าง และเป็นแบบที่ไม่ต่างกับที่เห็นในไทย แม้แต่รูปชอปก็เป็นเซ็ทเนิ่นนานมา อันที่ดูดีที่สุดคือปลอกหมอนที่สวยมาก แต่มันแพงเกิน ก็เลย...บ๋ายบายคับ....  เราว่าของที่สวยที่สุดในร้านตอนนี้ คือของหน้าคอน 3104 ของโอจัง กับของคอนซึโยชิน่ะ แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไร ที่ซื้อมาก็มีอัลบั้มรูปสามท้อปส์ อันนึง (รู้สึกอย่างกับเป็นของหายาก) กับรูปเซ็ทเมจิคัล ซัมเมอร์ที่มันมีอยู่นั่นแหล่ะ

 

 

10.4.06

 

เช้าไปชินจูกุ ทีมเขาจะไป sakuraya ไปดูพวก ipod, psp เราเลยเอาบัตรที่ได้มาเมื่อวานไปซื้อ เอ่อ..เรียกว่าแลกจะดีกว่า ไปแลกกระเป๋าใส่กล้อง กับสายห้อยคอมาเพราะมันไม่แถมในชุด กระเป๋าสีแดงแปร๊ดเลย เห็นได้ในระยะ 100 เมตร สะใจดี

 

สายๆ ไป Ikebukuro แล้วประมาณบ่าย 4 โมงเย็นไปต่อที่โตเกียวโดม ไปเล่นบ้านผี 13 ประตู สนุกดี บางส่วนมันคล้ายที่ Ribley’s ที่พัทยาเด๊ะๆ เลยเดาไต๋ได้ หลบทัน สรุปว่าริปลีย์สนุกกว่านะ แต่ที่นี่ผีขยันโผล่มากกว่า

 

กิจกรรมที่อิเคะกับโตเกียวโดม หลักๆเหมือนกันเด๊ะคือ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากถ่ายสติ๊กเกอร์ กับซื้อของฝากให้บัวกับซื้อ CD ที่น้ากับน้องที่ทำงานฝากซื้อ แค่นั้นเลย  รู้สึกว่าทริ้ปนี้จะเป็นทริ้ปตะลุยโตเกียว แบบไม่มี sight-seeing นะ

 

 

11.4.06

 

ไปดิสนีย์แลนด์ทั้งวัน และฝนตกทั้งวันเลยจริงๆ

เราเคยมาที่นี่เมื่อ 10 ปีก่อน ตอนที่ดิสนีย์แลนด์ฉลองครบ 5 ปี แต่วันนี้ปราสาทดีสนีย์กลายเป็นสีเทาเลย  ไม่ได้เล่นอะไรมาก ได้เข้าถ้ำโจรสลัด space shuttle ถ้วยหมุน แล้วก็เข้าช้อป แค่นี้ แล้วก็กลับบ้าน

 

 

Note:- โทโมมิซังช่วยโทรไปเปลี่ยนตั๋วจากวันนี้เป็นพรุ่งนี้ให้ เพราะเดิมต้องดูวันนี้ แต่เพราะจะต้องไปดิสนีย์แลนด์ เลยต้องเลื่อนวันดู Azumi ออกไปแทน คืนนี้ต้องเริ่มจัดของแล้ว

 

 

12.4.06

 

 

วันสุดท้ายของการมาเที่ยวแล้ว ตอนเช้าไปคาราโอเกะกันในชิบุย่า แล้วกลับมาที่หอเพื่อขึ้นรถไปอาซาคุสะ ได้ของฝากให้พี่ที่ทำงาน แล้วจากนั้นก็ไปอุเอโนะต่อ เวลาเรามีไม่มากเพราะจะต้องไปเอาตั๋วละครที่ Hamacho ตอน 6 โมง แล้ว เลยไม่ได้ไปขึ้นเนินดูซากุระ แต่ก็ได้เข้าร้านของเล่นแถวนั้นซื้อโมเดลกับที่ห้อยมือถือฝากน้องชายสองคน เป็นชมรมภาพยนต์ กับชมรมดนตรี (เขามีแผงขายที่ห้อยมือถือเป็นทุกชมรมเลย)

 

จากนั้นก็คลำทางกับน้องส์ไปฮามะโจะ ถามคนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงหน้าโรงละคร Meijiza ทันเวลาเอาตั๋วพอดี ตอนนั้นเงินมีไม่พอแล้วจริงๆ ก็เลยรูดการ์ดไป แล้วก็ไปกินข้าวรอเวลาละครเริ่ม คนมาดูเยอะทีเดียว ทั้งที่ตอนที่จองตั๋วเราเห็นที่ว่างอยู่หลาย แต่พอใกล้ๆก็ดูเหมือนจะเต็มซะงั้น  (แต่ก็มีพวกแคนเซิ่ลตั๋ว เบี้ยวไม่มาเหมือนกันนะ)

 

ละครสนุกดี เราว่ามันต่างจากที่คิดเพราะนึกว่าละครซามูไรต้องเครียด ปรากฎว่าฮากระจาย เรากับน้องส์นั่งกันคนละแถว สองข้างเราเลยเป็นคนญี่ปุ่นทั้งหมด ผู้หญิงที่นั่งข้างๆเราหัวเราะจนน้ำตาไหล ทั้งที่ไม่ใช่ละครตลกแต่ว่ามีมุขแทรกเยอะมาก นักแสดงก็เล่นกันเต็มที่ทุกคนเลย ตะโกนกันปอดจะฉีกไหมนั่น ฉากมีน้อยมากถึงมากที่สุดนะ ตัวแสดงก็ไม่มาก ที่เด่นที่สุดคิดว่าเป็นแสง สี เสียง  ซีนฟันดาบนี่ได้อารมณ์มากเลย นักแสดงต้องซ้อมกันกระอักเลือดแน่ๆนะคิดว่า มันแบบว่า..คิวเป๊ะมากๆ เท่มากๆเลยน่ะ

 

เปิดตัวมาเป็นนางเอก Kuroki Meisa จัง ที่เป็นอาซึมิสวยมาก แล้วก็เท่มากด้วย เนื้อเรื่องคล้าย AZUMI II Death or Love ที่ Ueto Aya เล่น แต่ไม่เหมือนซะทีเดียว ในละครเวทีให้ความสำคัญกับเรื่องอารมณ์ความรักของนางเอกมากกว่า แล้ว ตัวร้ายก็ไม่ยุบยับเหมือนในหนัง แต่ให้เป็นหัวหน้าตัวร้ายคนเดียวทำทุกอย่างไปเลย คนที่เป็นตัวร้ายเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก ร้ายมาก และเท่โคดๆ เสียงดีมากด้วย เพราะในละครเวทีนี้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะสามารถสื่ออารมณ์ในขณะนั้นออกมา และก็มีท่อนที่ต้องร้องเป็นเพลงเป็นบางช่วง ซึ่งเราว่ายอดมากเลย  ฮาเสะจุนในเรื่องเป็นคุณชาย เอาแต่ใจ แต่น่ารักมาก ยอมทำทุกอย่างให้นางเอกรับรักแบบอินโนเซนต์ จนนางเอกโกรธไม่ลง ไม่อยาก spoil ตอนจบในที่นี้ แต่หนูฮาเสะน่ารักมากจริงๆ

 

ส่วน Toma คุง เปิดมาก็ร่อนมาเลย ติดสลิงบินออกมาในที่นั่งคนดู ตกใจหมด กระรอกบิน! แล้วก็ไปยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเวที Kakkoiiiiiiiiiiiiiii~~~!! เขาไม่ได้แต่งตัวแบบตอนงานแถลงข่าวที่เป็นเสื้อปกใหญ่ๆ หัวตั้งๆเหมือนสคอลในไฟนอลแฟนตาซีแล้ว แต่ว่าสวมวิกผมยาวสีน้ำตาลอ่อน แล้วถักเปียครึ่งหัวรวบไปข้างหลัง อารมณ์ประมาณพระเอกหนังจีนกำลังภายใน แต่มันหล่อน่ะ  โทมะคือโทมะน่ะแหล่ะ เราไม่สามารถบอกให้คนที่ไม่ได้ชอบโทมะรับรู้ความรู้สึกเดียวกับเราได้ แต่สำหรับเราการที่ได้เห็นโทมะตัวจริงเป็นครั้งแรกยืนอยู่บนเวทีตรงหน้ามันเป็นอะไรที่สุดยอดมากจนอยากร้องไห้  มันเหมือนกับว่าเป้าหมายหลายๆอย่างของเรามาสำเร็จเอา ณ วินาทีเดียว ทั้งเป้าหมายที่อยากจะดูละครเวทีที่ญี่ปุ่นสักครั้ง (เรื่องอะไรก็ได้) เป้าหมายที่อยากจะเห็นโทมะตัวจริงสักครั้ง เป้าหมายที่อยากจะให้ทริ้ปนี้มีความหมายอย่างที่ตั้งใจ แล้วก็การที่ได้เห็นโทมะกำลังแสดงแล้วมีคนปรบมือให้น่ะ มันเป็นอะไรที่ไม่สามารถจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ แม้แต่ในตอนนี้ก็เหมือนกัน  ตอนที่ละครจบลงมีคนที่ยืน standing ovation ให้ด้วย เราก็เลยลุกขึ้นยืนบ้าง จากนั้นก็มีคนลุกขึ้นยืนตามเพิ่มมาอีกเรื่อยๆ ตอนนั้นต้องกลั้นน้ำตาว่ะ  ถ้าปล่อยไว้มันจะไหลออกมาจริงๆ แต่เราก็เขินคนรอบๆเลยกลืนมันเข้าไป แต่สุดท้ายรู้สึกลำบากเกินแล้ว เลยปล่อยมันละกัน ก็แค่คลออยู่ในเบ้าตานั่นแหล่ะ ไม่ได้ไหลออกมาหรอก แต่อยากเล่าว่าตอนที่แนะนำตัวละครในตอนจบนั้นทำได้ดีมาก เขาให้อาซึมิเป็นตัวยืน แนะนำทุกคน โดยใครออกมาก็จะมาปะทะดาบกับอาซึมิทีละคน แล้วประกาศชื่อตัวแสดงกับชื่อคนเล่นจริงๆ  โทมะออกมาคนรองสุดท้าย แล้วปิดด้วยเมอิสะจัง  เป็น finale แบบที่สมกับเนื้อเรื่องดีจังเลยนะ

 

 

 

พรุ่งนี้ก็จะต้องเดินทางกลับกรุงเทพแล้ว เครื่องออก 9 โมง ต้องออกจากหอพักตั้งแต่ 6 โมงเช้า แต่ ณ ตอนนี้ที่ละครเพิ่งจบ เป็นเวลา 10.25 pm ของวันที่ 12

 

เรากับน้องออกมายืนรอด้านนอกโรงละคร มีสองสาวพี่น้องชาวสิงคโปร์ที่เพิ่งเป็นเพื่อนกันเมื่อกี้ยืนรออยู่ด้วย เธอเป็นแฟนโทมะ อิคุตะเหมือนกัน และได้ดูละครเวทีของโทมะมาถึง 4 เรื่องแล้ว ตั้งแต่ Susanooh, Shock is real Shock, Mama loves Mambo และล่าสุด Azumi

 

พวกเรายืนคุยกันไปเรื่อยๆ เป็นชั่วโมงเห็นจะได้ เห็นนักแสดงตัวประกอบหลายคนเดินกลับบ้านผ่านหน้าไปเรื่อยๆ ทุกคนใส่ชุดสีดำล้วน ไม่รู้ว่าเป็นธรรมเนียมหรือเปล่า แล้วก็จะมาหยุดยืนไหว้ศาลเจ้าเล็กๆ ที่อยู่หน้าโรงละครนั่น ก่อนจะแยกย้ายไปตามทางของแต่ละคน  รถสปอร์ตสีดำอย่างหรูขับผ่านหน้าไปติดอยู่ที่ไฟแดง เพื่อนชาวสิงคโปร์บอกว่ามันเป็นรถของคุณอากาซากะ อากิระ  ต่อมาเราเห็นรถเก๋งอีกคันคนขับเป็นหนุ่มหล่อตัวสูง แล้วก็มีสาวน้อยผมยาวตรงนั่งข้างๆ เราเพ่งอยู่พักนึง คิดว่าต้องใช่เมอิสะจังแน่ๆ  ก็เลยถามสาวสิงคโปร์ เขาบอกว่าไม่แน่ใจ เขามองไม่เห็น แต่เห็นว่าปกติเมอิสะจังจะมีสต๊าฟคอยกันทางให้เดิน แล้วก็พาไปส่งผู้จัดการอีกทีนึง เลยเดาว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นผู้จัดการก็ได้  สักพักก็มีนักแสดงประกอบผู้หญิงสามคนเดินมาไหว้ศาลเจ้าอีก  คราวนี้เรามั่นใจว่าเขาเป็นนักแสดงแน่ๆ ก็เลยบอกว่า “Nice Play! Sugoii ne!!” พูดภาษามั่วมาก แต่พวกเธอก็ยิ้มแล้วโค้งน้อยๆให้ แล้วก็เดินจากไป นี่นักแสดงออกมาจะครบทั้งเรื่องแล้วนะ เมื่อไหร่คนที่รอจะมาสักที

 

....หรือว่า โทมะจะกลับทางอื่นไปแล้ว?

 

 อีก 20 นาทีจะเที่ยงคืน....

 

 

...

 

 

 

 

 

...และแล้ว...เราก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเลี้ยวมาจากหัวมุมถนน เขาใส่แจ๊กเก็ตดำ เสื้อดำ กางเกงดำทั้งชุด สวมแว่นตาสีดำกรอบหนา เดินดุ่ยๆมาแบบเซอร์สุดสุดๆ

 

‘นักแสดงละมั้ง’ ความคิดเข้าหัวแบบนี้จากที่เห็นในระยะไกล เขาผอมแล้วก็สูงด้วย แต่ถ้าเดินแบบนั้น กับผมแบบนั้น ให้ตายเหอะ!

 

ใช่หรือเปล่านะ? 50% -50 % มีของอยากจะให้เขาแต่ไม่รู้จะเรียกยังไง ไม่รู้จะทำยังไงด้วย กลัวทักผิดคนด้วย(เดี๋ยวเขาหันมาด่าล่ะซวยเลย) แต่พออยู่ในระยะ 50 เมตร จน 20 สิบเมตร จน....

 

เฮ้ย ไม่ชัวร์ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว!!

 

“อิคุตะซัง!” 

 

 

 

(ทักได้สุภาพมากเลยให้ตาย...)

 

 

...

 

คืนนั้น ถึงหอเที่ยงคืนกว่า และไม่ได้นอนจนถึงเช้าเพราะนั่งจัดของ.

 

แต่อย่างน้อยที่สุด ก็ดีใจที่ไม่โดนด่า เพราะไม่ผิดคน

แต่ไม่ได้ให้ของเพราะเขาเป็นเด็กดี

ดีใจที่โทมะเป็นแบบนี้นะ.

 

คิดถึงแม่มากๆ อยากเล่าให้แม่ฟังว่าได้เจอโทมะแล้ว

 

 

 

13.4.06

 

เดินทางกลับกรุงเทพ เที่ยวบิน SQ995  ถึงเมืองไทยประมาณ 1.45 pm.

เห็นหน้าแม่แล้วดีใจที่สุด แต่สงสารแม่ที่อดไปจีนกับพ่อเพราะยังไม่หายดี 

ของรกจนจัดไม่หมดสักที

 

 

14.4.06

 

ไปดู AZUMI II ที่ Lido กับน้องชาย เราไม่รู้ว่าเข้าแล้ว จนอั๋นบอกว่าอยากดู เลยรีบไปดูเลย อยากรู้ว่าจะเหมือนละครเวทีไหม  ก็ไม่เหมือนนะ มีส่วนที่แตกต่าง แต่ภาคนี้สนุกกว่าภาคแรกเยอะมาก ไม่หลับเลยล่ะ.

 

 

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาถุงเท้ายาวครึ่งเมตรไปให้อีฟ.

 

 

*********

Special Thanks

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดมาก มีทั้งเรื่องที่ไม่สบายใจ สนุกสนาน เฮฮา และมึนๆงงๆกับอะไรหลายอย่าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น การที่ได้ดูAZUMI นี่ ถือว่าเราบรรลุจุดประสงค์ของการไปเที่ยวครั้งนี้แล้วล่ะ ถ้ามีโอกาสก็อยากไปดูอีกจังเลยนะ

 

ขอบคุณ พี่เกิร์ล โทโมมิซัง และพี่ๆที่ไมนิจิที่ทำให้ทริ้ปนี้เกิดขึ้น รวมทั้งดูแลพวกเราอย่างดีนะคะ

ขอบคุณ Slash – ทริ้ปนี้เกิดขึ้นเพราะ slash ไม่งั้นเราก็ไม่ได้ไป ขอบคุณนะ

ขอบคุณ ลูกสาว – เพราะบัว เราถึงได้มา ถ้าเราจะคิดถึงบัวตลอดทั้งทริ้ปก็คงไม่แปลกใช่ไหม?

ขอบคุณ คุณพ่อคุณแม่ สำหรับ..บอกไม่หมดค่ะ เยอะมากๆๆๆ

ขอบคุณพิเศษ สำหรับ AZUMI:

โทโมมิซัง,

น้องส์ที่ไปดูเป็นเพื่อน,

เพอร์ลีนและพี่สาว,

คุณลุง salaryman คู่หนุ่มสาว gal และนายสถานีที่ช่วยบอกทางให้,

Theatre staffs ทั้งสองคน,

Noriko-san,

พี่สาวคนสวยสองคนนั้น,

นักแสดงทุกท่าน

 

และ

 

Ikuta Toma-kun ค่ะ.

 

 

Doo Mo~~!!!

Arigatou !!!!

ไปรับ calendar มาแล้ว ทั้ง NewS ทั้ง Kanjani8 ทำเอาหมดไปหลาย..

 

ของนิวส์นี่.. จะบอกว่าผิดหวังดีไหมเนี่ย รูปแบบมันก็น่ารักน่าชังอยู่หรอกนะ คือเป็นแบบสมุด organizer

ดีไซน์ให้ฟีลกลาสีเรือมาเอง สีปกที่เป็นสีน้ำเงินเข้มก็สวยดีอยู่หรอก แต่ภาพข้างในที่เป็นสีแบบ 4 สีนี่น่ะสิ

แถมอีกอย่างคือ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ทุกคนถ่ายกับยามะพี?

 

เออ..น้องพีน่ารัก...น้องพีหล่อ.... แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีล่ะ

จะให้ฉันเห็นน้องเรียวถ่ายกะมาสด้า โคยาม่าถ่ายคู่เทโกะอะไรแบบนั้นไม่ได้เลยใช่ไหม ฮึ่มๆๆ

 

 

 

 

 

 

ส่วนที่เป็นตัว organizer ก็สวยทีเดียว ...แต่อย่างว่า เราว่าอะไรสักอย่างมันไม่สมดุล...ไม่รู้สิ (หรือว่าจะเป็นตรงที่หนักยามะพี ?? *lol*)  ...แหม เราจะไม่เรียกมันว่า NewS Calendar แต่จะเรียกว่า "P-Calendar" แทนแล้วนะ น้องพีเต็มไปหมดเลยอ่ะ !!

 

 

สรุปว่า ถึงจะน่ารัก แต่เราก็ผิดหวังอยู่พอสมควรเลยสำหรับปฏิทินนิวส์ปีนี้ ทั้งนี้ก็เพราะของปีที่แล้วมันน่ารักมากๆเลยน่ะ เลยหวังเอาไว้ว่าปีนี้มันน่าจะดีกว่าเดิม หรืออย่างน้อยเสมอตัว =  ='

 

ในทางกลับกัน ปฏิทินของ Kanjani8 กลับน่ารักโคดดดดดดด ++

 

ถึงจะใช้เนื้อที่เยอะไปหน่อยถ้าเอามาประกอบกับฐานตามแบบที่บอกเอาไว้ แต่ถ้านับความตั้งใจ ดีไซน์และไอเดียอันเก๋ไก๋แล้ว ขอบอกว่าเราชอบมากๆ เลยล่ะ  เรียกว่าไม่ผิดหวังเลย ทั้งรูปลักษณ์ แล้วก็รูปถ่ายที่อยู่ในนั้น สวยปนฮาตามสไตล์คันจานี่แบบไม่ผิดฝาผิดตัว

 

เราขี้เกียจแสกน เลยถ่ายรูปบางส่วนมาให้ดูแทน

รูปที่เอามาใช้ค่อนข้างหลากหลายนะ มีทั้งแบบงานเทศกาล แบบโปสเตอร์ปิดหนัง ใบปลิวเลือกตั้ง ภาพเดี่ยวของแต่ละคน และภาพหมู่ etc. เยอะจริงๆ..

 

 

 

 

 

 

 

แต่ละอันฮาซะไม่มีอ่ะ

 

 

 

นอกจากนี้ก็ยังมีอีกเยอะทีเดียว เรียกว่าแฟนคันจานี่8 ที่ซื้อไปต้องคิดเหมือนเราแน่ๆว่ามันคุ้มมาก

แล้วยังมีโปสเตอร์ปฏิทินแผ่นใหญ่ยักษ์ (ยักษ์จริงๆ) แถมอีกหนึ่งแผ่นด้วย

 

 

 

พอแค่นี้ก่อนแล้วกันเน้อ 

นี่ยังกะว่าจะอัพเรื่องอื่นอีก อีกหน่อย blog นี้คงจะเต็มไปด้วยรูปแน่ๆเลย. 

 

 

 

P.S. - เดือนหน้าเรามีเรื่องต้องจ่ายเงินอีกเยอะเพราะจะต้องเดินทาง เลยว่าจะขายต่อ NewS Calendar เสียดีไหม

ใครสนใจก็บอกนะคะ.

 

 

เวลาเราออน MSN..

 

ถ้าบอกว่า busy ก็คือ busy จริงๆ ไม่ใช่หลบคน

ถ้า away ก็คือไม่อยู่ที่หน้าจอ ไม่ใช่นั่งอยู่แต่ไม่ตอบ

 

ถ้าอยู่ๆ เราหายไป คือ มีธุระกะทันหัน

ไม่ใช่ไม่สนใจ

ไม่ใช่เรียกร้องความสนใจ

ตอนนี้เหนื่อยจนไม่อยากจะทำอะไร

อยากนอน

อยากนั่งเฉยๆ

 

เราอาจเบื่ออะไรง่ายๆ เซ็งอะไรง่ายๆ

แต่นานๆ ทีจะบอกออกมาตรงๆ ว่า "เบื่อ"

และมันก็ไม่ง่ายนักหรอกที่จะบอกออกไปตรงๆ ว่าเซ็ง

 

อย่างไรก็ตาม บางทีเราก็พูดอะไรที่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ณ วินาทีนั้นออกไป

ซึ่งผลของมันบางทีก็แย่.. ช่วงนี้ยิ่งปากปีจออยู่ด้วย

 

กลัวอยู่เหมือนกัน

 

จนบางทีกลัวที่จะพูด เลยไม่พูดเลยดีกว่า แต่ผลมันอาจยิ่งแย่กว่าเดิมก็ได้

 

พูดก็แย่

ไม่พูดก็แย่

 

แต่ถ้าไม่พูด คนจะรู้ไหมว่าคิดอะไรอยู่

เคยคิดว่าจะรอจนเขารู้ สุดท้าย ไม่เห็นมันจะรู้เลย

 

ท้ายที่สุดก็ต้องพูดออกไปอยู่ดี เพราะอะไร

เพราะถ้าเก็บไว้ก็จะเป็นบ้าอยู่คนเดียว เพราะถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว

มันดีแล้วเหรอ?

 

 

เหนื่อยชิบ.....

 

จริงๆ

 

 

ถ้าไม่บอกออกไป

Don't you know...?

 

 

 

จาก....ลูกหมาเหี่ยวๆ ตัวหนึ่ง

 

 

 

 

ตอนนี้ รู้สึกอะไรๆมันมากเกินไป

 

งานมากเกินไป

เหนื่อยมากเกินไป

งงกับอะไรรอบๆตัวมากเกินไป

ร้อนมากไป

หิวมากไป

กลั้นใจมากไป

 

...มากไป

 

มึนว่ะ เหนื่อยใจมากกว่าเหนื่อยกาย

หรือเพราะเหนื่อยกายเลยเหน่อยใจด้วยก็ไม่รู้สิ

 

อยากทำงานที่ตัวเองชอบ ลาออกอีกทีดีไหมวะ

 

กลุ้มใจจัง...

 

 

 

ถ้านึกภาพลูกหมาหิวน้ำ ทำตาเศร้าๆออกละก็

นั่นล่ะ หน้าเราในตอนนี้